با شنیدن نام مشهد مقدس دلها ناخودآگاه به زیارت جان می رود و ذهن ها تداعی صحن و سرای با صفای غریب الغربا را می کند. به نوعی این صحن و سرا و این امام رئوف هویت شهر مشهد، استان خراسان و حتی ایران اسلامی است. اما این روزها صدا و سیما در اقدامی بی سابقه و شاید از اوج غفلت سعی در تعریف هویتی جدید برای مشهد مقدس دارد. اگر تا دیروز هویت مشهد با امام رئوف، علی ابن موسی الرضا و صحن و سرایش تعریف می شد. امروز نام مشهد وصله ای نچسب را در کنار خود می بیند. «شهر رویایی پدیده شاندیز»؟!!... شهری که قرار است رکورد بتن ریزی جهان را بزند و پس از تکمیل رقیبی برای صحن و سرای آقا شود. براستی ریشه این مسایل کجاست؟ چرا سیاست های شهرسازی کشور ما به همین راحتی اجازه می دهد که روابط پول و سرمایه، هویت اسلامی ما را مورد هجمه قرار دهد؟ چرا سود جویی و کسب ثروت به این راحتی می-توانند با مهم ترین مقدسات شیعیان قدرت آزمایی کنند و در برابر آن قد علم کنند؟ آیا شهرسازی بعنوان علم و هنر اسکان بشر و دانشی که به انتظام فضاهای زیستی برای انسان خلیفه ا... می پردازد، وظیفه ای جز فراهم آوردن بستر حیات طیبه اسلامی دارد؟ آیا شهرسازی بعنوان علمی که اقدام به صنع و خلقت فضا می کند، اجازه دارد در صنع و خلقت که جز صفات ذات اقدس اله است، به مقابله با نشانه های خدا بر زمین بپردازد؟ و انسان را از معبودش دور سازد؟ کار شهرسازی ما بجایی رسیده است که در عوض کوشش برای توجه تام و تمام انسان به پروردگار می کوشد تا او را از خدا غافل سازد. از این دست پروژه ها مشابه پروژه پدیده شاندیز در نظام شهرسازی کشور ما کم نیستند و تمامی آن ها یک چیز را هشدار می دهند. آن هم شهرسازی به مثابه «قد علم کردن در برابر جلال و جبروت و جذبه ی نشانه های خدا بر زمین»؛ و این هشدار وقتی به اوج می رسد که صدا و سیما نیز با آن هماهنگ می شود. و آماده سازی اذهان را در این کفر آشکار بعهده می گیرد. غریب نیست که تا چند سال آینده نام مشهد، «شهر رویایی پدیده شاندیز؟!!...» را - در عوض صحن و سرای آقا علی ابن موسی الرضا- تداعی کند. امید است دست اندرکاران پروژه پدیده شاندیز متوجه این زور آزمایی خود با مقدسات و هویت مردم این سرزمین باشند و مدیران صدا و سیما نیز با تاملی بیشتر در مضمون پیام های تبلییغی رسانه ملی متوجه عواقب بطئی پیام هایی از این دست باشند.